Değişim Günlüğü, 2. Gün: Zihnimde dedektiflik

2. günden merhaba! Bugün çok güzel geçti. Bütün gün bir dedektif gibi kendi inanç bariyerlerimin peşine düştüm.

“İnanç bariyeri” kulağa biraz garip geliyor, biliyorum. İnanç kelimesini genelde olumlu bir şey olarak düşünürüz, ama bazı inançlar bizim aleyhimize çalışır. İnanç bariyerleri, doğduğumuz andan itibaren ailemizin, çevremizin ve toplumun bizde oluşturduğu görünmez engeller. Bir de yıllar içinde öğrendiğimiz çaresizlik kalıpları: Bir şeyi birkaç kez yapamayınca “ben bunu yapamam” diye bir kural koyup bir daha hiç denememek.

İlk gün nöroplastisiteden bahsetmiştim. Beynimiz sandığımızdan çok daha esnek; çoğu zaman bizi sınırlayan beynimiz değil, ona yüklediğimiz bu cümleler.

Bugünün görevi şuydu: Bulabildiğin kadar inanç bariyeri bul, 5 de olur 10 da. Her birini yaz, sonra her madde için “olmak istediğim ben bunu nasıl yapardı?” sorusunun cevabını yaz ve sesli oku.

Bu göreve bayıldım. Kendi zihnimi üçüncü bir kişi gibi dışarıdan izleyip not aldım. Her cümlenin karşısına “olmak istediğim Hatice bunu şöyle yapardı” diye yazdım, hatta kanıt toplamaya çalıştım. Bir nevi beynime “Bak, yapabiliyorsun” dedim.

İtiraf edeyim, zihnim düşündüğümden çok daha kalabalıkmış, epey şey çıktı. Ama daha ikinci gündeyiz ve şu an öğrendiğim en önemli şey kendimi yargılamamak. Bir anda olmayacak, biliyorum. Pratik yaptıkça gelecek.

Günün ana keşfi: kök inanç

Bugün yakaladığım cümlelerin hepsi aynı yerden çıkıyordu:

Eski Hatice: “Bazı insanlarda o şey doğuştan var, bende yok.”

Yeni Hatice: “Ben yetenekle değil, tekrarla gelişen biriyim. Yapamadığım şey, henüz yeterince tekrar etmediğim şeydir.”

Ana cümle bu. Diğerleri onun dalları.

Bugün yakaladığım cümleler

1. Saç ve el becerisi

• Eski: “Senin el becerin yok, saçını şekillendiremezsin.”
• Yeni: “El becerisi tekrarla gelir. Ben öğrenen biriyim.”
• Köprü cümlesi: “Henüz alışık değilim. İlk denemeler beceriksiz olur, bu normal.”

2. Görünüş ve görünürlük

• Eski: “O güzel olduğu için izleniyor. Sen güzel değilsin, seni izlemezler.”
• Yeni: “İnsanlar değer, enerji ve tutarlılık gördükleri için izlemeye devam eder. Bunlar bende de var.”
• Köprü cümlesi: “Güzellik ilk tıklamayı getirebilir ama izleyiciyi tutan içeriktir.”

3. Dil öğrenmek

• Eski: “Sen dil yapabilir misin ki?”
• Yeni: “Dil, düzenli çalışan herkesin öğrendiği bir beceri. Ben de düzenli çalışıyorum.”
• Köprü cümlesi: “Mükemmel değilim ama her hafta biraz daha iyiyim.”

Fark ettiğim kalıplar

Cümleleri yan yana koyunca bazı kalıplar gözüme çarptı:

• Soru kılığında hüküm. “Yapabilir misin ki?” aslında bir soru değil, bir yargı. Merak etmiyor, baştan cevap veriyor.
• Başlamadan eleme. Denemeden “olmaz” diyorum. Sonra hiç denemediğim için de inanç kendini kanıtlamış oluyor. Tam bir kısır döngü.
• Başkasının sonucunu kendi başlangıcımla kıyaslamak. Birinin yıllar süren emeğinin sonucunu, benim ilk adımımla aynı teraziye koyuyorum. Bu kıyaslamayı kim yapsa kaybeder.

Lehime olan kanıtlar

Bu kısmı yazarken biraz durdum, çünkü kanıtlar aslında hep oradaymış:

• Flutter’ı sıfırdan öğrendim.
• Mühendislik bitirdim.
• Yüzümü göstermeden içerik üretiyorum.

“Bende o şey yok” diyen biri bunların hiçbirini yapamazdı.

Günün en önemli kazanımı

Bugün düşüncelerimi sadece fark etmekle kalmadım, onlara itiraz da ettim. Saç örneğinde içimden kendiliğinden “Bence böyle değil” dedim. Yeni Hatice’nin ilk adımı tam olarak buymuş.

Yarın için tek görevim: Sabah ana cümleyi bir kez sesli okumak. Gün içinde yeni bir cümle yakalarsam buraya yazmaya devam edeceğim.

Yarın görüşmek üzere. 2. gün de tamam. 🌙