Değişim Günlüğü: 6, 7 ve 8. Gün, Kaybolduğum Yerden Devam Etmek

Bu yazıyı biraz geç yazıyorum, çünkü 6, 7 ve 8. günler benim için oldukça dağınık geçti. Açıkçası bir ara nerede olduğumu, yolun neresinde durduğumu bile bilemedim. Yine de görevleri elimden geldiğince yapmaya çalıştım.

6. günün görevi, bir sonraki gün yapacağın şeyleri en ince ayrıntısına kadar hayal etmekti. Bu görevi çok sevdim. Yarını sadece bir yapılacaklar listesi olarak değil, yaşanacak bir gün olarak düşünmek, ona daha bilinçli başlamamı sağladı.

Sonraki günlerin görevlerine ise bakamadım. İş beni o kadar yordu ki akşamları elime telefon bile alamadım. Ama en azından kendimi tamamen bırakmamaya, elimden geldiğince istiğfar çekmeye çalıştım. Belki küçük bir şeydi, ama o yorgunluğun içinde bile yolculukla bağımı koparmadığımı hissettirdi.

Şimdi önümde iki seçenek var: Ya en başa dönüp her şeye sıfırdan başlayacağım ya da kaldığım yerden devam edeceğim. Ben ikincisini seçiyorum. Başa dönmek bana hem çok zor hem de biraz anlamsız geliyor, çünkü hayat böyle işlemiyor. Hayatta her şeyi kusursuz bir sırayla yapamıyoruz; bazı günler kopuyoruz, dağılıyoruz, sonra yeniden toparlanıyoruz. Bu kopukluğun da dönüşümün bir parçası olduğuna inanıyorum. Bu yüzden bugün 7. günü tamamlayacağım, yarın 8. günü yapacağım ve oradan devam edeceğim.

Bu süreçte kendimle ilgili bir şey daha fark ettim. Spor, bu dönüşüm yolculuğu, günlük tutmak, kitap okumak… Bende bu alışkanlıkların hepsi birbirine bağlı. Birini yapamadığımda hepsini bırakmak istiyorum. Okuduğum bir kitapta zihinsel dayanıklılığın kademe kademe artırılması gerektiği yazıyordu ve bu fikir aklımda kaldı.

Bu durum bana kendi alanımdan bir şeyi hatırlattı. Veritabanlarında ACID diye bir ilke var. İlk harfi olan A, yani atomicity, “ya hep ya hiç” kuralı demek. Bir işlemin ya tamamı gerçekleşir ya da hiçbiri; yarısı gerçekleşip yarısı kalamaz. Meğer ben de alışkanlıklarıma böyle davranıyormuşum: Biri aksayınca hepsini geri alıyorum. Galiba buna mesleki deformasyon deniyor 🙂

Ama bir veritabanı için harika olan bu kural, bir insan için o kadar iyi çalışmıyor. Belki de benim öğrenmem gereken şey, alışkanlıklarımı tek bir paket gibi değil, her birini ayrı ayrı yaşayabilmek. Bir gün sporu yapamasam da kitabımı okuyabilmek, kitabı okuyamasam da günlüğüme bir satır yazabilmek.

Sen de böyle misin? Bir alışkanlığın aksadığında diğerlerini de bırakıyor musun, yoksa kaldığın yerden devam edebiliyor musun? Yorumlarda paylaşırsan çok sevinirim.

9. günden görüşmek üzere.