Dün akşam Instagram’da amaçsızca gezinirken Beyza Casim’in yeni başladığı bir seriye denk geldim: “Transurfing ile değişim”. Bu kelimeyi ilk kez duyuyordum. Son zamanlarda nöroplastisite üzerine okuyup duruyordum, o yüzden yeni bir kavram görünce merakım hemen kabardı ve araştırmaya başladım.
Kısaca anlatayım. Transurfing, tam adıyla Reality Transurfing, Rus yazar Vadim Zeland’ın geliştirdiği bir kişisel gelişim öğretisi. Zeland kendini fizikçi olarak tanıtıyor. Öğretinin temel fikri şu: Dış dünyayı zorla değiştirmeye uğraşmak yerine, odağını ve seçimlerini değiştirerek istediğin “yaşam çizgisine” geçebilirsin. Okurken aklıma hemen Rezonans kitabı geldi. Orada da benzer bir temadan bahsediliyordu. Ama dürüst olayım, o kitabı okurken bir türlü kafama oturmayan bir nokta vardı. Fikir güzeldi ama “nasıl” sorusunun cevabı havada kalıyordu.
İşte tam burada nöroplastisite devreye giriyor. Nöroplastisite, yani beynin esnekliği, beynin hayat boyu yeni deneyimlere, öğrenmeye, çevre koşullarına, hatta hasarlara uyum sağlayarak kendini yeniden düzenleyebilmesi ve yeni sinir bağlantıları kurabilmesi demek. Bu kavramı ilk kez bir olimpiyat sporcusunun anlattıklarından duymuştum, o günden beri aklımda. Bana sorarsan, “istediğin hayata geçmek” fikrini bu bilimsel zeminle düşünmek çok daha mantıklı. Her gün tekrarladığın düşünce ve davranış beyninde iz bırakıyor, iz derinleştikçe yol kolaylaşıyor. Yani mesele sihirli bir hat değiştirme değil. Mesele her gün aynı yöne küçük bir adım atabilmek.
Beyza’nın 38 günlük değişim yolculuğunda beni asıl çeken şey, kendi inancıma ve doğrularıma da uymasıydı. Kimse bana yabancı olduğum bir şeyi yapmamı söylemiyor. Zaten içimde olan şeyleri düzenli hâle getirmemi istiyor. Onlar 38 günü neredeyse bitirmek üzere, ben ise bugün başlamaya karar verdim. Geç kalmış sayılmam, değil mi? Herkesin başlangıç günü kendine.
Kurallar basit: üç temel görev ve her gün bir yeni görev.
Temel görevler:
- Şükür defteri: Her gün şükredecek üç şey bulup yazmak.
- Bin kere estağfurullah çekmek.
- Sabah uyanınca “Bana hayatın daha kolay olabileceğine dair bir kanıt göster” demek ve gün içinde o kanıtı aramak, bulunca fark etmek.
Bir de somut bir hedef koymak gerekiyor: kilo vermek, bir dilde belirli bir seviyeye gelmek gibi ölçülebilir bir şey. Benim hedefim: Kilo Vermek (60 kg olmak)
Üçüncü görev en çok hoşuma gideni. Çünkü aslında beyne “bunu ara” komutu vermek gibi. Kırmızı bir araba almaya karar verince sokakta her yerde kırmızı araba görmeye başlarsın ya, onun gibi. Dikkat neye yönelirse onu buluyor. Belki de nöroplastisiteyle Transurfing’in buluştuğu nokta tam burası.
İlk günün görevi: 70 gün sonraki kendimden bugünkü bana bir mektup yazmak.
Yani 70 gün sonra olmak istediğim kişinin gözünden, şu an burada oturan bana seslenmek. İtiraf edeyim, kâğıdı önüme koyunca bir süre ne yazacağımı bilemedim. Kendine yazmak kolay sanılıyor ama değil. İnsan kendine karşı ya fazla sert ya fazla yumuşak oluyor. Ama yazdım.
Bundan sonra burada ne olacak?
Bu değişimi gün gün buraya yazmak istiyorum. Sadece güzel giden günleri değil, zorlandığım, bıraktığım, tekrar başladığım günleri de. Öğrendiğim her yeni bilgiyi, kafama takılan her soruyu, beni zorlayan her şeyi paylaşacağım. Belki biri okur, “ben de başlayayım” der. Belki de sadece ben okurum, o da yeter.
Bu arada şu sıralar Saadet Şen’in Kaybolduysan Doğru Yerdesin kitabını okuyorum ve çok güzel ilerliyor. Bir sonraki yazım onun üzerine olacak.
Yarın görüşmek üzere. 1. gün tamam. 🌱
Bir yanıt yazın